حامل هاي بور
حامل هاي بور
موفقيت BNCTبه شدت به غلظت بور در غده بستگي دارد به طوريکه غلظت آن در غده نسبت به خون بايد بيشينه باشد، به طور کلي هر داروي حامل بور بايد داراي شرايط زيرباشد:
- غير سمي باشد و براي بيمار عوارض جانبي نداشته باشد.
- نسبت جذب آن در تومور به بافت سالم زياد باشد (حداقل4:1).
- نسبت جذب آن در خون به با فت سالم کم باشد.
- غلظت آن در تومور حدود 20ppm باشد.
- پايداري آن در تومور زياد ودر بافت سالم وخون کم باشد.
تهيه داروي مناسب که در غده متمرکز شود از دهه 1960 آغاز شد و تلاش هاي بسياري صورت گرفت که نتيجه آن دستيابي به دو داروي
- سديم دکا هيدرو دکابورات
- پي- کربوکسي بنزن بورونيک اسيد p-carboxy benzene boronic acid
بود که نتايج استفاده از آنها رضايتبخش نبود. تا اينکه در اواخر دهه 1960 دارويي موسوم بهBSH در ژاپن بدست آمد که آزمايشات مختلف نشان مي داد که سمي نيست وخطري براي بيمار ندارد. اين دارو در هسته سلول هاي تومور متمرکز مي شد و در عين حال جذب آن در بافت سالم بسيار کم بود. اولين درمان هاي مطلوب با اين دارو توسط پروفسور هاتاناکا انجام شد وهم اکنون کاربرد زيادی دارد. داروي ديگري که هم اکنون مورد استفاده قرار مي گيرد موسوم به BPA است. امروزه استفاده از اين دو دارو عموميت بيشتري دارد اما به علت گران قيمت بودن آنها، تلاش براي دستيابي به داروهاي ارزان تر يکي از زمينه هاي تحقيقاتي در BNCT است.
اخيرا نيز تحقيق در مورد ساخت نانوداروهاي حامل بور با قابليت بالاي جذب در تومور انجام شده است.
در شكل زير ساختار مولكولي داروهاي بررسي شده، نشان داده شده است.
- Boron sulfhydryl hydride (Na2B12H10SH)
- Boronophenylalanine